Nog niet zo heel erg lang geleden kwam een havenmeester thuis van een reis naar Maastricht. Wat ‘ie daar allemaal gedaan en gelaten heeft weet niemand, behalve de havenmeester. Maar hij kwam terug in Waalwijk met een Mariabeeld. Had hij het daar gekocht, gekregen, meegenomen misschien? Niemand die het wist, behalve de havenmeester.

Hij liet een heus kapelleke bouwen voor zijn nieuwe vriendin. Een eenvoudig optrekje, niet meer dan een nis groot met de opening op het oosten. Want daar komt de wijsheid vandaan, zeggen ze.
En Maria had een schitterend uitzicht over de weidsheid van de uiterwaarden aan de Maas. Wijsheid en weidsheid dus. Wat kun je een vrouw meer geven. En onderdak dus.

Het gebeurde aan het eind van een barre winter met uitzonderlijk veel sneeuwval, ook in de landen om ons heen. Toen de sneeuw langzaamaan ging smelten steeg het peil van de rivier en via Maastricht kwam veel water deze kant op. Het klotste tegen de zomerdijk aan.
Onze Maria bevond zich op het niveau van de weilanden en kwam alras geheel en al onder water te staan. Dit houdt geen enkel mens lang vol, zelfs Maria niet en ze is gaan zwemmen. Wat ook weer niemand wist, behalve de havenmeester, maar die kwam er pas achter toen een paar weken later het water zakte en hij zijn Maria miste, ze was weg. Door het water meegenomen? De havenmeester bleef de omgeving afspeuren in de hoop zijn lieve vrouwe terug te vinden.

Na 33 dagen zag hij haar terug, stroomopwaarts, een halve kilometer van zijn boot vandaan. Wilde ze terug naar Maastricht zwemmen of wilde Maastricht haar terughebben? Niemand die het weet, behalve misschien de havenmeester. Hij had zijn Maria terug. Ze staat weer in haar kapelleke. Maar de havenmeester heeft er een ijzeren poortje in laten hangen.

• Hans Branderhorst februari 2012

Nou zeg ik niet dat oud worden per definitie een crime is - maar stiekem denk ik van wel, vooral na mijn veertigste verjaardag. En sinds ik in het vooruitzicht verkeer mijn moeder een scootmobieltraining te geven op hetzelfde pleintje waar mijn zoon nog niet zo lang geleden heeft leren fietsen, is dat gevoel er niet minder op geworden. Oud zijn is namelijk hartstikke out.

Wat moeten we met de generatie babyboomers die zanikt over hun pensioen en tegelijkertijd nog steeds de macht in handen heeft? Met die rij bejaarden voor de pinautomaat? Een hele tijd geleden werden rolstoelers in groepsverband al geweerd in Almere en Oude Pekela (google ‘Hang Oud’); in ‘de stad’ Wolluk neemt het aantal hangsenioren ook hand over hand toe. Kandinsky, Café City, Petit Paris en ’t Slot: het wemelt ervan.

Typisch, omdat Waalwijk niet bekend staat om het koesteren van de eigen geschiedenis. Sterker: uitblinkt in het slopen dan wel laten versloffen of afbranden van zijn oude gebouwen. Maar al te vaak afstand neemt van prachtige karakteristieken, van oorspronkelijke natuurgebieden, van het verleden in het algemeen. Zwembad het Hoefsven, het Lido, het Broederklooster, Ko de Nijs.

Er lijkt in positieve zin iets te zijn veranderd, sinds een jaar of wat. In Wolluk dan, qua kijk op de historie. Maar niet wat betreft de landelijke blik op ouderen. Want die blijft onverminderd negatief. Jammer: juist deze mensen vertegenwoordigen het niet eens zo heel grijze verleden. Zij hebben verhalen te vertellen die de moeite waard zijn, al dan niet met een cultuurhistorisch ankerpunt. Als je maar luistert.

Ondertussen rijden bejaarde scootmobielers stevig door, in de Wollukse winkelstraten (ondanks de koude kerstversiering in ons centrum: het equivalent van de paskamerspiegel in een willekeurige discountzaak). En geef ze eens ongelijk. Waar zou je nog bij stilstaan, hier? Misschien voor een praatje...

• Monique van Mierlo november 2011

Wat is typisch Waalwijks? Stel deze vraag en het antwoord zal opvallend vaak zijn: mauwen, of liever gezegd maauwen, de extra a is in dit geval essentieel. Zeuren vanuit een negatieve houding, dat is maauwen. Waalwijkers zien de wolken eerder dan de zon, en wassen door te maauwen ook hun handen in onschuld. Het ligt immers niet aan mij, maar aan ‘hullie’.

RKC weer naar de eredivisie? Die vliegen er meteen weer uit, riposteert de ware maauwer. Een centrummanager voor het winkelhart? ‘Zunde’ van het geld, want dat eindigt volgens de ware maauwer toch weer in ruzie! Een fraai nieuwe gemeentehuis? Die zakkenvullers van de ‘geminte’ hebben miljoenen gemeenschapsgeld verkwist aan een  lelijk gedrocht!

Dat is maauwen...

Het ressentiment dat blijkbaar in onze Wollukse genen zit wil ik eens proberen om te draaien. RKC in de eredivisie levert de club geld op en de gemeentekas dus ook! En het publiek weer eens wedstrijden tegen Ajax en PSV! Dat is toch beter dan tegen Emmen? En die centrummanager is een goedkope en slimme zet om ons winkelhart nieuw leven in te blazen; beter dan die gelukkig afgeblazen megalomane face-lift van De Els! Dat was pas verkwisting van miljoenen! En we hebben een fraai nieuw gemeentehuis, vergeleken met andere vergelijkbare plaatsen beslist niet te duur. Bovendien: bij zulke gebouwen maauw je niet over geld, daar probeer je iets van trots in te stoppen! Hadden ze het fraaie ontwerp voor het oude stadhuis van Alexander Kropholler in 1932 soms in de prullenbak moeten gooien? Toen was het pas echt crisis!

Kortom, het enige wapen tegen dat typisch Wollukse maauwen is gewoon terugmaauwen! Dan valt uiteindelijk bijna overal een mauw....pardon, een mouw aan te passen. Achter Wolluk schijnt de zon!

• Joep Trommelen mei 2011