twee heren

Twee heren excurseren door dagelijks land
Wandelen en flaneren langs ’s heren wegen
Goedgemutst en met alle zorgen aan de kant
Kijk om je heen en wellicht kom je ze tegen

Op ontdekkingstocht door het landschap van Wolluk
Verwonderd door alles wat ze tegenkomen
Reizen en mijmeren worden woorden van geluk
Twee heren op stap, twee heren aan het dromen.

over twee heren

Hans Branderhorst en Joep Trommelen zijn op en top Wolluks. Toch verwonderen zij zich nog steeds regelmatig over hun stadje. Over plaatsen, mensen en gebeurtenissen. Daarom gaan zij regelmatig voor Wolluk.nl op excursie, wandelend of fietsend en zich vooral verwonderend. Daarna schrijven ze elkaar brieven met hun gedachten. Hier verzamelen we de briefwisselingen van twee heren.

Beste Hans,

Dank voor de rondrit door Landgoed Driessen van vanochtend. Voor mijn gevoel hoorde die voor mij onbekende wijk eigenlijk helemaal niet bij Wolluk, zo’n door de snelweg afgesneden saai woonoord. Maar het is er open, groen, afwisselend en het straalt nog een soort pioniersgeest uit, zo’n optimistisch gevoel dat een beetje bij zo’n nieuwe wijk met nieuwe mensen hoort. Alles is nog ‘vers’. Nog niet door de tand des tijds en het gekrakeel van mensen aangevreten. Het deed me aan mijn jeugd denken, aan de plek waar ik geboren ben en opgegroeid. Daar was het ook zo nieuw, toen. Ik zou er best kunnen wonen, in Driessen. Er ontbreekt alleen een hart, vind ik. Het leeft niet echt. Een school is toch iets anders dan een winkelstrip met een café of friettent. Of zeur ik nou?

Beste Joep,

Tja, Landgoed Driessen. Daar heb ik dus helemaal niks mee. Een nieuwe wijk met allemaal nieuwe huizen. Nieuwbouw heeft de laatste jaren een niet al te beste naam gekregen. Ik hou van oude, degelijke huizen waarin geleefd is, die de tijd al even hebben doorstaan. Huizen die dus doorleefd zijn. In nieuwbouw moet dat nog gebeuren.
Daarbij opgeteld dat wolluk.nl tot dusver uitsluitend over het ‘oude Waalwijk’ gaat, Waalwijk en niet ‘groot Waalwijk’ met Sprang en Waspik. Tja, dan moet ik wel over een drempeltje stappen.
En dat drempeltje heb ik al een tijd terug geslecht. Ik ben op mijn rijwiel een paar keer door de wijk gefietst en heb Driessen tot me genomen. En weet je, het werd een verrassing.
Ik zag een ruim opgezette wijk die mooi gekunsteld was in het landschap. Met een fraaie verscheidenheid van vorm en kleur die de wijk een moderne toets geeft. Maar wat jij zegt dat er geen hart is, daar ga ik helemaal in mee. Alles slaapt er en gaat werken, brengt de kinderen naar school, komt thuis, kijkt tv en gaat weer slapen. Ik denk serieus dat er ergens een frietkot moet komen. Om mee te beginnen.

Landgoed Driessen Landgoed Driessen