De Sint Jan is de zevende in de rij van kerken in de parochie Sint Jan de Doper. De eerste kerk dateert van omstreeks 1200, deze werd tijdens de Sint Elisabethsvloed op 18 november 1421 verwoest. Rond 1470 werd op dezelfde plaats, aan de Waalwijkse haven, een nieuwe parochiekerk gebouwd. Sinds het einde van de Tachtigjarige Oorlog is dit gebouw in bezit van de Hervormde Gemeente van Waalwijk.

Omstreeks 1666 kregen de Waalwijkse katholieken toestemming een zogenoemde schuurkerk te bouwen. Deze was gelegen in de tuin van de huidige pastorie (Grotestraat 285), volgens de toen geldende voorschriften niet zichtbaar vanaf de straat. Nadat zij door brand was verwoest in 1685 deed een nieuwe schuurkerk dienst tot 1829. Daarna beschikte men over een zogenoemde waterstaatskerk, die in 1922 werd gesloopt.

Architect H.W. Valk (1886-1973) kreeg in 1922 de taak een nieuwe parochiekerk te ontwerpen. Het zou zijn grootste opdracht worden. Kerkmeesters waren toen J.F.H. van Calcer, J. Gragtmans, J. van Iersel en F.W. Kleijberg. Op 12 november 1925 werd de kerk door pastoor Van Riel ingewijd, de consecratie door bisschop Diepen van Den Bosch volgde in 1927.

Het grondplan van de kerk is centraalbouw, afgeleid van de Byzantijnse St. Vitale in Ravenna. De kerk telt 19 koepels, afgedekt met een koperen dakbedekking. De toren is 67 meter hoog, de hoofdkoepel 41,5 meter.

Het hoogaltaar is het voornaamste kerkmeubel. De altaartafel, een Grieks marmeren tombe, is overkapt en voorzien van marmeren kolommen. De terracotta kruisweg is gemaakt door Charles Eyck.

(bron: ANWB informatiebord op de kerk)